Door de bergen naar de bron: langeafstandswandeling op de Lechweg

Lechweg langeafstandswandeling wandelvakantie Alpen Duitsland en Oostenrijk

Een langeafstandswandeling in de Alpen midden in de bergen, maar zonder moeilijke stijgingen: bestaat dat? Ja! In zes tot acht dagen kun je op de Lechweg van Füssen im Allgäu naar de bron van de Lech in Vorarlberg wandelen. Het is een schitterende route die grotendeels het verloop van de rivier de Lech volgt. Maar je wandelt zeker niet alleen langs de rivier, die een van de laatste wilde rivieren van de noordelijke Alpen is. De Lechweg neemt je mee door indrukwekkende berglandschappen, over hangbruggen, langs watervallen en door frisgroene alpenweides.

De Lechweg is 125 kilometer lang. De meeste wandelaars beginnen vlakbij de bron van de Lech, aan de Formarinsee in Vorarlberg (Oostenrijk) en wandelen naar de Lechfall in Füssen im Allgäu (Duitsland). De route kan in 6 tot 8 etappes opgedeeld worden. Wij wandelden in acht dagen in tegenovergestelde richting. Hoe, wat en waarom lees je in dit artikel.

Dag 1: Zin en zenuwen bij de start van de Lechweg

Het water buldert onder ons naar beneden. We staan bij de Lechfall in Füssen im Allgäu. 12 meter stort het water van de rivier de Lech hier over de stuw naar beneden. Hier start onze achtdaagse wandeling op de Lechweg. Ik voel een mix van zin en zenuwen. Het is de eerste keer dat ik een langeafstandsroute door de Alpen wandel. De Lechweg lijkt me daar perfect voor: feen afwisselend landschap, gemiddelde stijgingen, geen alpiene gevaren, veel accommodaties en horeca onderweg. Om toch een uitdaging te hebben, hebben we besloten tegen de stroom van de Lech in te wandelen. De bergen in. ‘We’ zijn trouwens Sabrina (Couchflucht), Lisa (Abenteuermomente) en ik. Samen gaan we acht dagen de bergen in.

En de eerste berg laat niet lang op zich wachten. De Kalvarienberg in Füssen is met een hoogte van 953 meter perfect om in te wandelen. Vanaf hier werpen een laatste blik op het heuvelachtige Vooralpenland van de Allgäu met de glinsterende meren. Als we ons omdraaien, zien we in de verte Schloss Neuschwanstein, het passieproject van de sprookjeskoning Ludwig II, en Schloss Hohenschwangau, dat door zijn vader Maximilian I gebouwd werd. We zullen ze nog een paar keer te zien krijgen, uit verschillende perspectieven. We wandelen verder via de Alprosenweg. Alpenrozen zien we niet – die bleken het hier niet zo goed te doen toen Maximilian de route voor zijn vrouw Marie liet aanleggen. Het smalle pad met boomwortels en rotsen is toch mooi. En brengt ons naar een uitzichtpunt hoog boven de de Alpsee. Ik weet niet hoe lang we vervolgens over het stuk langs de Alpsee hebben gedaan, maar waarschijnlijk dubbel zo lang als op de bordjes staat aangegeven. Want wat is het hier mooi!

Na een lunchpauze weten we ons toch los te rukken van het mooie blauwe meer met uitzicht op de kastelen en duiken we het bos in. Midden in het bos wandelen we langs een grenssteen. Vanaf nu wandelen we niet meer in Duitsland, maar in Oostenrijk. We steigen steeds verder en dan opent zich opeens het bos en zien we de Lech weer. Vlak daarna zien we in het dal ook onze bestemming voor vandaag: Pflach. Een klein uurtje later zitten we op het terras van het hotel en proosten op een geslaagde eerste dag van onze meerdaagse wandeling op de Lechweg.

Etappe 1 Lechweg: Füssen – Pflach

  • Lengte: 16,4 km
  • Hoogtemeters: ↗ 530 m  ↘ 480 m
  • Moeilijkheidsgraad: gemiddeld
  • Accommodatie: Hotel Schwanen
Lechweg etappe 1 Füssen Pflach

Dag 2: Van vogeltoren tot Frauensee

’s Ochtends word ik wakker met het getik van regen tegen het raam. “Goedemorgen,” fluister ik naar Lisa, die ook al wakker is. Als kort daarna ook Sabrina wakker wordt, staan we een beetje beduusd op het balkon naar de regenwolken te kijken. Na het ontbijt is het vast beter, besluiten we. We rekken met een kop koffie, maar moeten dan toch echt onze regenjassen aantrekken,. Het mag de pret niet drukken. Sterker nog, de wolken die rond de bergen zweven, zijn prachtig om te zien. We blijven zelfs extra lang op de 18 meter hoge vogeltoren in Pflach.

Een steile klim door het bos brengt ons daarna naar de Frauensee. Als we bijna boven zijn, voelen we al de eerste zonnestralen. En precies op tijd breekt dan helemaal de zon door, zodat we het bergmeer in volle pracht te zien krijgen. Voor een duik in het water is het nog wat fris, maar Lisa en ik leven ons wel uit op het vlot. Nog wat hoger ligt de Costarieskapelle, vanaf waar we een mooi uitzicht op Reutte en Wängle met daarachter de bergen hebben. Het is de perfecte plek voor onze lunchpauze. Daarna gaat het voornamelijk bergafwaarts via de Panoramahöhenweg en Wiesenweg richting het dal. In Höfen steken we de Lech over en blijven dan ongeveer vijf kilometer langs de rivier lopen tot we Weißenbach am Lech bereiken. Precies op tijd, want we kunnen precies nog wat lekkers in de dorpswinkel kopen en zien dan bij het avondeten hoe de het dal weer volloopt met donkere regenwolken. De zon probeert het nog even, zorgt voor een regenboog en dan begint het weer te hozen.

Etappe 2 Lechweg: Pflach – Weißenbach

  • Lengte: 20,3 km
  • Hoogtemeters: ↗ 490 m  ↘ 430 m
  • Moeilijkheidsgraad: gemiddeld
  • Accommodatie: Naturparkhotel Florence
Lechweg etappe 2 Pflach Weißenbach

Dag 3: Een flinke etappe met vele highlights

Witte plukken regenwolk trekken langzaam langs de berg omhoog. Af en toe verlicht de zon zelfs stukken van het bos. Regenjas aan en gaan, besluiten we. Een goede beslissing want al na een kilometer wordt het droog. Door alle regen van afgelopen nacht is de Lech vandaag eerder bruin dan blauw. Maar dat maakt de route niet minder mooi. We wandelen door een gemengd bos direct aan de Lech. Tussen de bomen door zien we steeds weer het water stromen. Ter hoogte van Forchach opent het bos zich volledig en zien we onze volgende highlight: de Forchacher Hängebrücke. 138 meter overbrugt het stalen gevaarte over het bruisende water van de Lech. De Lechweg blijft aan onze kant van de rivier, maar toch steken we even de brug heen en weer over. Vanaf het midden van de hangbrug kijk je schitterend uit over de Lech, die hier haar weg vindt door de brede kiezelbedding. Erachter verrijzen de Lechtaler Alpen.

De Lech begeleidt ons vanaf dat moment bijna tot het einde van de etappe. Onderweg komen ons vele Lechweg-wandelaars tegemoet. Iedereen is dolenthousiast over de route. En weer wordt bevestigd dat we ‘m voor ons in de goede richting lopen: met de steeds indrukwekkender en stiller wordende bergen voor ons. Bij Starzach steken we de Lech over naar Vorderhornbach en dan begint de steile klim. De zon schijnt inmiddels volop en we wandelend puffend naar boven. Beloond worden we boven met een schommelbankje met uitzicht. Het bospad daarna is net zo mooi, met blik op de indrukwekkende Rote Wand in Vorarlberg en in het dal zien we aan de andere kant van de Lech de kerk van Elmen. Wij blijven aan deze kant van de rivier en checken in bij Hotel LechZeit. Na deze lange etappe is een uurtje in de wellness en een heerlijk diner met Tiroolse specialiteiten meer dan welkom!

Etappe 3 Lechweg: Weißenbach – Elmen

  • Lengte: 21,3 km
  • Hoogtemeters: ↗ 440 m  ↘ 360 m
  • Moeilijkheidsgraad: gemiddeld
  • Accommodatie: Hotel Lechzeit
Lechweg etappe 3 Weißenbach Elmen

Dag 4: Nat in alle vormen en maten – regen, waterval, schnaps

Na de iets langere etappes van de afgelopen dagen zijn we blij we vandaag wat minder kilometers voor de boeg hebben. Wel beginnen we direct met een flinke stijging. De Panoramaweg van Elmen naar Häselgehr door het bos is echt prachtig. Voor het eerst hebben we het gevoel dat de zomer echt voorbij en de herfst gestart is. Het bos kleurt al licht oranje, witte sluiterwolken trekken langzaam door het dal en we ontdekken ook al de eerste paddenstoelen. Lisa, Sabrina en ik zijn het er ook over eens: de herfst is een heerlijk wandelseizoen! Of we er bij de volgende herfstbui ook nog zo over dachten, laten we in het midden 😉

Als we grotendeels weer zijn afgedaald, komen we bij dé highlight van deze etappe: de Doser Wasserfall in Haselgähr. Het water kabbelt een paar meter naar beneden, onder de brug door en valt dan verder als een indrukwekkende waterval de diepte in. Leuk feitje: rond 11 november verdwijnt de waterval en komt dan pas eind april weer tevoorschijn. Hoe dat precies zit, is nog altijd niet duidelijk. Maar ik ben blij dat we de Doser Wasserfall vandaag in volle glorie hebben gezien. Vervolgens dalen we nog verder af naar de Lech, die er ook vandaag behoorlijk modderbruin uitziet na de hevige regen. We volgen de rivier tot we bij de Nikolaibrug en bereiken dan onze bestemming van vandaag: Elbigenalp.

Op weg naar onze accommodatie lopen we langs de Haussegen Edelbrände. Eigenlijk is de distilleerderij nog niet open, maar de dame wuift ons vriendelijk naar binnen. Het is Melanie Haider, een van de eigenaren van de stokerij. “Kijk maar even rond hoor. En kom daarna weer naar mij om een likeur te proeven,” zegt ze. De winkel met de grote koperen ketels is een lust voor het oog. Tot het assortiment behoren vele verschillende likeuren, schnapsen en gin. Een van de meest bijzondere is de Bergheubrand: appelbrandewijn met kruiden van de almen in het Lechtal. Proost op de helft van de Lechweg!

Tip: In Elbigenalp kun je ook nog de Wunderkammer bezoeken. Hier leer je de geschiedenis van de inwoners van het Lechtal kennen met een bonte verzameling voorwerpen, schilderijen, boeken, meubels en nog veel meer.

Etappe 4 Lechweg: Elmen – Elbigenalp

  • Lengte: 13,3 km
  • Hoogtemeters: ↗ 360 m  ↘ 280 m
  • Moeilijkheidsgraad: gemiddeld
  • Accommodatie: Haus Walch (vakantiewoning)
Lechweg etappe 4 Elmen Elbigenalp

Dag 5: De hangbrug in Holzgau voor onszelf en meer (regen)verhalen

Op de eerste kilometers zien we hoe de Lech langzaam steeds iets minder modderbruin en iets meer helder blauw wordt. Na een pittig klimmetje komen we bij de Sumpfseekapelle en lopen daarna door naar het dalstation van de Jöchlspitzbahn. Bij onze accommodatie van afgelopen nacht hebben we de tip gekregen dat je met de Lechtal Aktiv Card gratis de gondel naar de Sonnealm kunt nemen. Zon klinkt goed, dus we stappen in de gondel omhoog. En ja, we zien de eerste zonnestralen terwijl we in rap tempo naar 1800 meter hoogte vliegen. Eenmaal boven blijkt dat we iets te vroeg hebben gejuicht: het uitzicht is één grote witte massa. Ach, dan maar een kop koffie zonder uitzicht.

Voordat de gondelmedewerkers met middagpauze gaan, stappen we nog snel in de lift naar het dal en wandelen verder op de Lechweg. Mijn favoriete stukje van vandaag is de Panoramaweg tussen Stockach en Holzgau. De bospaden en vlonders zijn hier langs de flank van de berg aangelegd, waardoor we aan onze linkerhand steeds een weids uitzicht hebben.

En… goed zien hoe in rap tempo de volgende herfstbui op ons afkomt. We denken nog dat we het wel droog tot de hangbrug in Holzgau redden, maar het blijkt ijdele hoop. Voordeel: we hebben de 200 meter lange stalen hangbrug in Holzgau voor ons alleen. Op een hoogte van 110 meter boven de Höhenbachtalschlucht wiebelen we naar de overkant. En zetten dan een sprintje in naar Holzgau, om daar met apfelstrudel en warme choco op te drogen. Het is niet te geloven, maar als we de laatste kilometers naar Steeg wandelen, prikt de zon zelfs nog even door de wolken en glinsteren de regendruppels als pareltjes op de bomen en struiken. Wat een mazzel dat we zo nog extra van de Hägerauer Wasserfall in Steeg kunnen genieten.

Vlak voor sluitingstijd wandelen we bij de Naturkäserei Sojer binnen. “Eerst beneden bij de productie kijken en dan wat proeven?” stelt Kurt Sojer voor. Dat hoeft hij ons natuurlijk geen tweede keer te vragen. Al vier generaties lang maakt de familie Sojer hier kaas met melk van zeventien bergboeren en vijf almen uit de omgeving. We lopen langs de zoutbaden, via de kaaspersen naar de opslagkamer met rijen en rijen kaas. Poe, we moeten even met onze ogen knijpen als we in de rijpingskamer van de schimmelkazen staan. “Het is de amoniak die je ruikt en voelt,” legt Kurt uit. “Kom we gaan gauw weer naar boven,” lacht hij. Daar laat hij ons typische Allgäuer bergkaas proeven, maar ook kaas met bloemen en kruiden van de alm en zelfs een bergbrie. Het is waarschijnlijk overbodig om te zeggen dat we een paar stukken voor de komende dagen in pakten 😉

Etappe 5 Lechweg: Elbigenalp – Steeg

  • Lengte: 19,5 km
  • Hoogtemeters: ↗ 440 m  ↘ 370 m
  • Moeilijkheidsgraad: gemiddeld
  • Accommodatie: Landhaus Moosbrugger
Lechweg etappe 5 Elbigenalp Steeg

Etappe 6: De Lech wordt wilder en wij steeds natter

Etappe 6 was… de natste etappe tot nu toe. Maar hé, we laten ons niet kennen, want ook vandaag hebben we weer een mooie etappe voor de boeg. Vanaf Steeg begint echt op te vallen dat de Lech steeds wilder wordt naarmate we verder de bergen in wandelen. De Lech is een van de laatste wilde rivieren van de noordelijke Alpen. Wat dat concreet betekent, heeft Stefan Fredlmeier van Füssen Tourismus und Marketing bij onze start al verteld: “Een wilde rivier wordt niet door kunstmatige ingrepen gereguleerd of geleid. De Lech kan haar eigen weg zoeken.” Op sommige plekken is het rivierbed van de Lech breed en is het verloop elk jaar een beetje anders. Op de etappe van vandaag heeft de Lech juist weinig plek tussen de rotsen.

Wij maken ondertussen flink hoogtemeters op de Alte Lechtalstraße met vele haarspeldbochten. Daarna gaat de asfaltweg over in een klein bospaadje. Aan onze linkerhand gaat het steil naar beneden en opent zich een schitterend bergpanorama. Door de regenwolken kunnen we helaas niet heel ver kijken, maar deze herfstige sfeer heeft ook iets. Tussen de buien door houden we pauze en eten de kaas die we gisteren bij Naturkäserei Sojer hebben gekocht. En dan komt het plotseling weer met bakken uit de hemel… Snel pakken we onze rugzakken weer in en lopen in een straf tempo naar Gehren, waar Lisbeth van het Gehrnerhof een heerlijk, warm appeltaartje voor ons tovert. Tijdens het eten vertelt de 70+er hoe ze het kleine Gästehaus runt, geen menukaart heeft want “ik kook waar ik zin in heb” en nog regelmatig cursussen in Innsbruck doet, bijvoorbeeld over wijn. Met moeite verlaten we de gezelligheid van Lisbeth en de warmte van het Gehrnerhof om de laatste twee kilometer naar Warth te wandelen. Het zijn twee verrassend mooie kilometers, over smalle paadjes met een mooi uitzicht op Warth en de Alpen in Vorarlberg.

Etappe 6 Lechweg: Steeg – Warth

  • Lengte: 15 km
  • Hoogtemeters: ↗ 930 m  ↘ 550 m
  • Moeilijkheidsgraad: gemiddeld
  • Accommodatie: Hotel Walserberg
Lechweg etappe 6 Steeg Warth

Dag 7: Overal kabbelt, stroomt, bruist en borrelt water

Kort, maar heel erg mooi. Zo is onze samenvatting na de 11 kilometer lange etappe van Warth naar Lech. Maar we beginnen bij het begin. Direct na Warth passeren we een klein meertje en duiken daarna een bos in. Met al het groen, de paddenstoelen, de boomwortels en wilde begroeiing is het net een sprookjesbos. Het leidt ons naar de Lech, die we met een brug oversteken. Hier wordt de Lech steeds smaller, het pad steeds steiler. We wandelen in de richting van de Grenztobel en bereiken dan de Lechschlucht: een diepe kloof waar de Lech doorheen bruist en kolkt. Vanaf de Lechweg krijg je verschillende perspectieven op de kloof, voordat je daarna weer wat hoogtemeters richting Lech maakt. Die merkten we trouwens nauwelijks want onderweg is er veel te zien. Keer op keer steken we watervallen en beekjes over, overal stroomt, bruist, kolkt en klatert water. Na een stukje door het bos zien we Lech al voor ons liggen en als daar de zon dan heel even tevoorschijn komt, halen we snel een ijsje. Met een ontspannen middag in de wellness en een heerlijk diner in Hotel Haldenhof laden we ons weer op voor de allerlaatste etappe op de Lechweg.

Etappe 7 Lechweg: Steeg – Lech

  • Lengte: 11,3 km
  • Hoogtemeters: ↗ 310 m  ↘ 350 m
  • Moeilijkheidsgraad: gemiddeld
  • Accommodatie: Hotel Haldenhof
Lechweg etappe 7 Warth Lech

Dag 8: Een fantastische finale op de Lechweg

De volgende ochtend zijn de weides met een laagje rijp bedekt en is water op de balkontafel bevroren. Maar: de zon schijnt! We kunnen niet wachten om aan onze allerlaatste etappe op de Lechweg te beginnen. Zoveel kan ik je vooraf al verklappen: op de wandelbordjes staat voor de wandeling van Lech naar de Formarinsee 4,5 uur en dat we hebben – understatement – niet echt gehaald. Met de kilometer werd het landschap indrukwekkender, de paadjes nog mooier en wij enthousiaster. Bospaadjes worden afgewisseld met houten vlonderpaden, smalle bergweggetjes en kiezelpaden. Het dal wordt steeds smaller en de bergen hoger.

Tegelijkertijd wordt het wilde stromen van de Lech een lieflijk kabbelen. Tot we opeens niks meer horen. “Hè, we liepen echt net nog lang de Lech, toch?” vraag ik de andere meiden. Ze knikken en kijken ook verbaasd. Plotseling is de Lech weg. En dat betekent dat we de bron van de Lech gepasseerd zijn. Niet zo spectaculair, maar bij de Lech spreekt men daarom meer dan een brongebied dan een echte bron. Toch zijn we nog niet aan het einde van onze wandeling gekomen. Officieel eindigt de Lechweg bij de bushalte aan de Formarinsee; de meeste wandelaars lopen op z’n minst door naar de Formarinsee zelf. Die zie je niet, tot je over het ‘randje’ wandelt en het prachtige meer opeens in de diepte voor je ligt. Het heldere meer wordt omringd door bergen, als een indrukwekkende muur rijst aan de oostelijke zijde de Rote Wand op. En direct aan de overkant ligt de Freiburger Hütte. Omdat we onze achtdaagse wandeltocht op de Lechweg bijzonder willen afsluiten, slapen we een nachtje in de berghut. De laatste kilometer rennen we bijna: zoveel zin hebben we in een ijskoude limonade. Maar eerst klimmen we nog het bergje naast de Freiburger Hütte op. “High five?” Lisa houdt haar hand in de luchten tikt ‘m tegen die van Sabrina en mij. “Geschafft!” zeggen we onbedoeld tegelijkertijd. We lachen. Wat een ervaring.

Etappe 8 Lechweg: Lech – Formarinsee/Freiburger Hütte

  • Lengte: 17,2 km
  • Hoogtemeters: ↗ 620 m  ↘ 160 m
  • Moeilijkheidsgraad: gemiddeld
  • Accommodatie: Freiburger Hütte
Lechweg etappe 8 Lech Formarinsee Freiburger Hütte

FAQ – Langeafstandswandeling op de Lechweg in de Alpen

Hoe moeilijk is de Lechweg?

De Lechweg is een gemiddelde wandelroute. De wandelpaden zijn maximaal met T2 geclassificeerd. Er zijn geen klim- of klauterpassages. Je maakt natuurlijk wel wat hoogtemeters, zeker als je in ‘omgekeerde’ richting loopt, zoals wij. De moeilijkheid zit ‘m vooral in de lengte van de etappes, die je zelf kunt indelen.

Hoe kom je terug naar het startpunt?

Wij reden met de bus van de Formarinsee terug naar Füssen, in drie verschillende bussen:
1. Formarinsee – Lech
2. Lech – Reutte
3. Reutte – Füssen

Kun je onderweg eten en boodschappen doen?

Ja. Onderweg passeer je steeds kleine en middelgrote plaatsen. In elke plaats is wel horeca te vinden. Ook heeft bijna elke plaats een supermarkt en/of bakkerij.

Waar kun je overnachten op de Lechweg?

Op de Lechweg heb je de keuze uit allerlei verschillende accommodaties: van eenvoudige pensions, vakantiewoningen en b&b’s tot luxe (wellness-)hotels. Campings zijn er nauwelijks, wildkamperen verboden.

Wanneer kun je de Lechweg het beste wandelen?

Afhankelijk van het weer en de sneeuw kun je de Lechweg wandelen van mei tot oktober. Zeker in het voor- en najaar is het verstandig om eerst te checken of er rond Lech en de Formarinsee nog/al sneeuw ligt.

Kun je de Lechweg zonder bagage wandelen?

Ja, er zijn verschillende touroperators die bagagevervoer aanbieden. Even googlen en je vindt ze vanzelf.

Hoeveel wandel je over onverhard pad en hoeveel over asfalt?

De Lechweg bestaat voornamelijk uit onverharde wandelpaden. Er zitten mini-stukjes asfalt in, vooral vlak voor, in en na een dorp of stadje. Op Komoot kun je per etappe zien hoe groot het percentage verhard/onverhard is.

Kun je de Lechweg met hond wandelen?

Hier heb ik geen ervaring mee. Het wandelen met hond is – voor zo ver ik weet – toegestaan. Als je googelt op ‘Lechweg mit Hund’ kun je een aantal ervaringsberichten lezen.

– Disclaimer: ik werd voor de meerdaagse wandeltocht op de Lechweg uitgenodigd door de Lechweg Verein. Het enthousiasme dat je leest, is zoals altijd 100% dat van mij.-

2 reacties

  1. Is het parcours geschikt voor mensen met hoogtevrees (ook te ervaren bij paden van slechts 1(,5) personen breed naast steile (onbegroeide) hellingen naar beneden, ook langs kliffen, afgronden waar je moet passeren) (los van de hangbrug, die neem ik aan wel zo gemaakt is dat je er niet kan tussenglippen?)?

    1. Author

      Dag Elisabeth, bedankt voor je reactie. Ik heb zelf geen hoogtevrees en het is voor mij dus lastig in te schatten of de Lechweg voor iemand met hoogtevrees onproblematisch is. Een groot deel van de route gaat over bredere paden. Waar de paden smal zijn, is dat meestal in de beschutting van bos of rotspartijen. Onderweg kwamen we iemand met hoogtevrees tegen. Zij liep de route in tegengestelde richting (bron – Füssen) en zij vertelde dat op de etappe naar Warth het stukje vlak na het bos omlaag naar Warth een uitdaging was omdat het had geregend en het pad daardoor modderig en glad was. Voor het stuk over de hangbrug in Holzgau is ook een alternatieve route via Café Uta. Ik hoop dat je iets kunt met deze informatie.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *